Elke ontmoeting laat iets achter.

Een emotie, een herinnering, een klein moment dat de tand des tijds kan doorstaan.

Daarom hebben we er tijdens onze projecten met dierondersteunde interventies voor gekozen om de mensen die we ontmoeten een concrete en persoonlijke herinnering aan de gedeelde ervaring mee te geven.

Aan het einde van de bijeenkomst maken we een polaroidfoto van de patiënt of andere persoon, samen met de begeleidende kat of hond. We nemen ook koolstofvingerafdrukken van de actieve dieren en de mensen die we zijn tegengekomen.

Twee voetafdrukken, dicht bij elkaar, als getuigenis van een gedeeld moment.

Eén exemplaar blijft bij de persoon achter als aandenken aan hun ervaring; een tweede exemplaar blijft bij ons. We bewaren elke afdruk samen met de naam van de persoon die we hebben ontmoet, en bouwen zo in de loop der tijd een verzameling op van ontmoetingen, verhalen en emoties die de betekenis van de Onzichtbare Band op diepgaande wijze belichamen.

Het is een eenvoudig gebaar, iets wat ik altijd heb gekoesterd en wat ik in al onze projecten wil blijven toepassen. We hebben gezien hoe blij mensen ervan worden om iets te ontvangen dat echt verbonden is met die ontmoeting: niet zomaar een aandenken, maar het tastbare bewijs van een band die, ook al duurde die maar een paar minuten, echt heeft bestaan.

Want dit is precies wat we willen:

Om op de tenen iemands leven binnen te sluipen en een klein spoor achter te laten als we voorbijgaan.