Beste Marty,
Een goede vriendin van mij, die haar moeder bijstaat tijdens haar kankerbehandeling, vertelde me op een dag bijna bij toeval over een ervaring die ze tijdens een sessie had gehad. Ze sprak over een vrouw, een kat, een moment van stille aanwezigheid.
Een paar minuten lang voelde ik me minder zwaar, mijn ademhaling kalmeerde en de tijd was niet langer iets om te verdragen, maar een ruimte waar ik gewoon kon zijn. Die vrouw was jij. Toen ik me realiseerde dat ze het over jou had, was ik ontroerd. En ik dacht na over hoe kostbaar de manier is waarop je iemands leven binnenkomt: op je tenen, stil, maar toch een diepe indruk achterlatend. Misschien voel je al, in jouw eenvoudige en oprechte aanwezigheid, het goede dat er gebeurt als je er bent. Ik wilde je alleen maar vertellen dat die aanwezigheid komt, dat ze zich langzaam vestigt en dat ze iets goeds achterlaat dat blijft hangen.
Met liefde.
Linda